Na de degradatie van vorig jaar, was de doelstelling van dit jaar duidelijk: we zouden voor het kampioenschap gaan.

We hadden geen flauw idee wat we moesten verwachten van de tweede klasse, maar na een paar wedstrijden was het wel duidelijk; niet veel. De ene na de andere 4-0 overwinning werd binnengehaald zonder teveel moeite.

Begrijp me goed, het is wel erg lekker om 4-0 te winnen, zeker na een jaar waarin veel verloren werd en een 4-0 winst een vage herinnering uit een ver verleden was. Maar met de welbekende 2 vingers in de neus was die lol er snel af. Het was ook niet zozeer de vraag of we kampioen zouden worden, de vraag was alleen wanneer?

Om een beetje de uitdaging erin te houden hielden we ons voor om zonder set verlies het seizoen af te sluiten. Dit hebben we lang vol kunnen houden, tot de laatste wedstrijd van de eerste helft. We speelden uit tegen VCC, die tweede stonden. Ik weet nog steeds niet helemaal hoe het gebeurde, maar we verloren zomaar de eerste set. We wisten niet wat ons overkwam. Gelukkig herstelden we ons snel van die mokerslag en wonnen de resterende 3 sets, maar toch…

We moesten ons plan een beetje bijstellen en hadden nu het idee om de tegenstander onder de 10 te houden per set. Ook dit ging ons redelijk gemakkelijk af en moesten weer wat anders verzinnen.

De wedstrijd tegen Move kostte ons iets meer dan een uur, dus de volgende doelstelling was geboren: binnen het uur de 4-0 binnenhalen. Het lukte ons bijna tegen Voluit, maar het waren uiteindelijk de Setfighters die in 56 minuten de kleedkamer op kon zoeken.

Op 8 maart bij VIP konden we ons kampioenschap veilig stellen door 2 sets te winnen. De eerste was snel binnen, de tweede set was wat spannender. Of de zenuwen toch een beetje meespeelden, wie zal het zeggen? Maar we bleken uiteindelijk een stuk sterker te zijn dan de hekkensluiter van de competitie en pakten ook de tweede set. Met toeters en champagne en chocolademedailles werd het kampioenschap gevierd.

Toch konden we nog niet op onze lauweren rusten, we hadden nog wat belangrijke wedstrijden voor de boeg. We moesten nog tegen enkele directe concurrenten van dames 4 en om hun positie veilig te stellen, moest er nog wel even gewonnen worden. Wat we uiteraard ook hebben gedaan voor onze clubgenoten.

Ten tijde van dit schrijven hebben we nog 1 wedstrijd te gaan, tegen VCC. We hebben nog wat goed te maken, want dat ene setje is toch een smetje op ons verder vlekkeloze seizoen.

Rest me nog om Barry Holwerda te bedanken voor zijn tomeloze inzet met trainen en coachen. Speciale dank aan onze vaste supporters vader en moeder Groot (en Thijs). En natuurlijk wil ik mijn teamgenoten heel erg bedanken voor een ontzettend leuk jaar samen. Op naar de eerste klasse!